Grunberg en de receptie in Duitsland

Arnon Grunberg wordt volwassen in de Duitse media

Alle in het Duits vertaalde boeken van Grunberg worden geprezen in de grote Duitse landelijke kwaliteitkranten. Het volwassen worden van Grunberg vormt de rode draad in de recensies. 

Vier jaar na de Nederlandse versie verschijnt in 1997 Grunbergs debuutroman Blauwe Maandagen (in het Duits vertaald als Blauer Montag) in Duitsland. Het boek wordt direct positief ontvangen door de landelijke kranten. In de Frankfurter Allgemeine Zeitung wordt vooral de sfeer geprezen die Grunberg oproept in zijn roman. De recensent vindt dat Grunberg op laconieke en humoristische wijze zijn jeugd beschrijft, een jeugd waarin de ene blauwe maandag de andere opvolgt.

Grunberg wordt in het artikel in de Frankfurter Allgemeine Zeitung een deugniet genoemd, een ‘Taugenichts’ die in Nederland vooral het jongere lezerspubliek zal aanspreken. Het woord Taugenichts heeft in het Duits een bredere betekenis dan alleen deugniet, de term wordt ook gebruikt voor jonge mensen die ervoor kiezen om hun leven te wijden aan de kunst. Ook in een andere krant, de Süddeutsche Zeitung, wordt Grunberg naar aanleiding van Blauwe Maandagen een deugniet genoemd. De recensie is lovend: Blauwe Maandagen is ‘Arnon Grünbergs glänzender Debütroman’.

Grunberg heeft in Duitsland, zoals ook uit de titel van de recensie in de Süddeutsche Zeitung blijkt, een andere achternaam dan in Nederland. Grunberg wordt Grünberg. De Zwitserse uitgever van de schrijver nam de beslissing tot deze naamswijziging. De uitgever kiest er ook voor om niet alle boeken van Grunberg in het Duits te laten vertalen. Zo wordt bijvoorbeeld Marek van der Jagts Gstaad 95-98 niet uitgegeven in Duitsland. De boeken van Van der Jagt die wel verschijnen worden in de Duitse pers wisselend ontvangen.

De roman Monogaam wordt in de Frankfurter Allgemeine Zeitung ‘puberaal’ genoemd, waarin een ‘fixatie op de penis’ overweegt. De schrijfster van het artikel vindt de roman bovendien vrouwonvriendelijk.

Na 2003 wordt Grunberg in de pers vooral gepresenteerd als een Nederlandse topauteur, zijn leeftijd wordt minder genoemd en er wordt in de recensies vooral gekeken naar de inhoud van de boeken. De Asielzoeker en Het aapje dat geluk pakt worden geprezen om de manier waarop Grunberg de lezer meevoert in zijn romans. Die Zeit schetst het beeld van een achtbaan, waarin de lezer een spannende weg aflegt en vervolgens met een leeg gevoel achterblijft omdat de rit voorbij is.

Volgens de schrijver van een recensie in het weekblad Spiegel schetst Onze Oom voor de lezer het beeld van een raket die direct na vertrek explodeert. De lezer ziet hoe de raket ontploft en volgt daarna de wrakstukken, die een bizarre tekening achterlaten in de lucht.

Naast lof zijn er in de recensies ook kritische geluiden. Volgens de Süddeutsche Zeitung trof Grunberg bijvoorbeeld niet voldoende voorbereidingen voor Onze Oom. De recensent noemt de roman bovendien een ‘groteske’ poging om een ‘grote Zuid-Amerikaanse roman’ te schrijven. Deze poging mondt volgens de schrijver van het artikel uit in een vooral langdradige roman.
De lezer van Onze Oom zal zich volgens een artikel in de Frankfurter Allgemeine Zeitung vooral ergeren aan de personages in het boek. Vooral bij de hoofdpersoon, majoor Anthony, zal de lezer zich afvragen wat deze in een roman doet. Aan het einde van het roman wordt de lezer echter beloond.

In de boeken die na 2003 in Duitsland verschijnen, verstevigt Grunberg als volwassen schrijver de naam die hij maakte na zijn debuut, volgens de Duitse pers. De Süddeutsche Zeitung stelt vast dat het westelijk halfrond met Grunberg de schrijver heeft die zij verdient. Grunberg begon als wonderkind en bewijst met Het aapje dat geluk pakt dat de literatuur een vorm van kunst is waarin het onmogelijke mogelijk wordt.

– Babette Savert

Recent Related Posts

Reacties zijn gesloten.