De schrijver met de hamer

Een constante factor in de romankunst is de ontmaskering van de mens, merkt Marek van der Jagt, alias Arnon Grunberg, op in Ik ga van hand tot hand. Dat doet zij ‘met een woede en agressie die onmogelijk kunnen zijn voortgekomen uit een diepe behoefte de wereld te omarmen.’ De vraag naar het goede houdt filosofen al eeuwen bezig, maar Grunberg neemt een ander standpunt in. Het is het kwaad dat centraal staat in zijn werk. In navolging van Nietzsche maakt Grunberg het hele morele systeem van christelijke West-Europese zeden met de grond gelijk. Dat systeem is gebaseerd op de leugen en laat zijn gezicht op vele manieren zien. Door Tom de Klerk

Mensendokter Arnon versus Dr. Phil

Een relatie begonnen in overspel heeft geen kans van slagen, meent Dr. Phil. Mensendokter Arnon Grunberg raadt een lezeres aan om haar neiging tot vreemdgaan economisch te bekijken: ‘hoe groot zijn de kansen dat uw man erachter komt en welke straf zou hij u opleggen?’. Ze doen hetzelfde: uit­komst bieden voor de mens met zijn dagelijkse sores, maar vergeleken met Dr. Phil draagt Grun­berg toch wat onconventionele oplossin­gen aan. Zijn adviezen komen vaak bevreem­dend voor. Soms zelf immoreel. In de inleiding van De mensen­dokter, een bundeling van de vaste rubriek ‘Grunberg helpt’ in Vrij Nederland, waarin Arnon Grunberg ant­woord geeft op psychische, prakti­sche of morele vragen die zijn lezers hem voorleggen, wordt dan ook opge­merkt dat hij de draak steekt met het zelfhulpgenre. Een parodie? Zo eenvoudig ligt het niet. Door Niels Kleiss

Grunberg de (ex-)geliefde

Grunberg ziet het als zijn taak om in zijn literatuur de idealen te ontmaskeren waarmee mensen zichzelf bedriegen. Wat wij verstaan onder ‘normaal’ op bijvoorbeeld het gebied van liefde, seks en relaties is volgens hem slechts illusie. In de brievenbundel Omdat ik u begeer laat hij aan de hand van zijn eigen liefdesleven zien hoe onzinnig ons ideaalbeeld is. Hiervoor maakt hij gebruik van stellige en uitdagende oneliners, waarbij hij pijnlijke waarheden over zichzelf niet uit de weg gaat. Door Ida Luttikhuizen