De ontmaskering van het absolute

‘Wie zichzelf opnieuw uitvindt, moet zijn oude ik tot de bodem toe afbreken,’ stelt Jeroen Vullings in een artikel over Grunbergs alter ego, Marek van der Jagt. Er bestaat onder academici en critici consensus over een verandering in het schrijverschap van Grunberg vanaf De Asielzoeker, oftewel na deze heruitvinding. Ook de schrijver zelf alludeert in interviews op het bestaan van een ‘vroege’ en ‘late’ Grunberg. Nu is Grunberg een auteur die zijn literatuuropvatting niet bepaald onder stoelen of banken steekt: in essays, interviews en zijn blog bijvoorbeeld bespiegelt Grunberg regelmatig expliciet over de aard en functie van literatuur. De vraag dringt zich op of Grunbergs poëticale uitspraken ook blijk geven van een verandering. Door Bart Geurden

Grunberg vs. A. F. Th.

De uitreiking van de AKO literatuurprijs werd in 2007 overschaduwd door een incident tussen twee genomineerden: Arnon Grunberg en A. F. Th. van der Heijden. Dit ging zover dat ze niet bij elkaar aan tafel wilden zitten tijdens de uitreiking. Kan dit een polemiek genoemd worden of was er sprake van een literair straatgevecht? Door Marleen de Jong

Grunberg en slechte recensies

Onlangs schreef Joost de Vries in de Groene Amsterdammer een kritische recensie over Rik Launspachs roman Man meisje dood. Launspach voelde zich aangevallen en schreef een reactie die grotendeels op emoties gebaseerd leek. Resultaat: niet de recensent wordt in verlegenheid gebracht, maar de schrijver zelf staat voor gek. Door Mirjam Renting

Grunberg de polemist

Arnon Grunberg mag zijn relaties met anderen graag wat op spanning zetten. Dit doet hij doorgaans door openbaar het woord te richten tot iedereen die volgens Grunberg wel wat adviezen kan gebruiken. Wat moet de geadresseerde echter met de provocaties? En hoe moet de van de zijlijn meekijkende lezer de plagerijen eigenlijk plaatsen? Door Pieter Bosch