Grunberg en het absurde

Het mag opvallend genoemd worden dat Grunberg zowel in Blauwe maandagen als in De dagen van Leopold Mangelman een eerste deel schrijft waarin de slapstick er voor zorgt dat de ellende enigszins verteerbaar wordt en een tweede deel waarin het absurdisme duidelijk aanwezig is, maar de ellende niet meer wordt gerelativeerd door slapstickelementen. Het is alsof de auteur zijn publiek bewust eerst meeneemt in zijn enigszins tragische verhaal met de zoetheid van de slapstick en vervolgens laat zien hoe diezelfde wereld er uitziet als de slapstickelementen eruit verdwenen zijn. Waar in het eerste deel nog een poging gedaan wordt contact te leggen met een medemens, blijkt dat in het tweede deel onmogelijk. Door Bas van der Waarde